Τοποθέτηση της Ερμίνας Μαγαλιού, αντιπροσώπου εκλεγμένου με το ψηφοδέλτιο των ΣΥΝΕΚ Λάρισας, στο 18ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

Τοποθέτηση της Ερμίνας Μαγαλιού, αντιπροσώπου εκλεγμένου με το ψηφοδέλτιο των ΣΥΝΕΚ Λάρισας, στο 18ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, Ιούλης 2017

Συνάδελφοι,

Ζούμε σε μια χώρα όπου μέρα με τη μέρα κι ένα μεγάλο σκάνδαλο διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, διαπλοκής και εμπλοκής της πολιτικής εξουσίας βγαίνει από τα ξεχασμένα συρτάρια της δικαιοσύνης. Μια δικαιοσύνη που, ως ρυθμιστής της αστικής δημοκρατίας, έρχεται μετά από στοχευμένες προσφυγές στο όνομα των ατομικών δικαιωμάτων, να δίνει λύσεις με συγκεκριμένο όμως ιδεολογικό πρόσημο, σε κάποιες περιπτώσεις, εκεί που το κατεστημένο άφηνε βολικά για κάποιους κενά.

Λύσεις με δικαστικές αποφάσεις που δυστυχώς καταπλήττουν, σε αυτές τις περιπτώσεις, το δημόσιο περί δικαίου αίσθημα. Τέτοια ήταν η αντιεκπαιδευτική απόφαση του ΣτΕ που έκρινε την εκπαιδευτική κοινότητα ως ακατάλληλη να εκφέρει αντικειμενική άποψη, με ένα σκεπτικό που τεκμηρίωνε τα περί αντικειμενικότητας για να αποσιωπήσει τα περί δημοκρατίας. Γιατί η επιλογή των διευθυντών των σχολικών μονάδων με ψηφοφορία από το σύλλογο διδασκόντων είναι ακραιφνώς ζήτημα δημοκρατίας στα σχολεία. Όπως και η κατάργηση του, σαν από άλλη εποχή, καθηκοντολόγιου.

Κι αυτό ακριβώς θα περίμενε ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα του 2017, τώρα που η κρίση ανέδειξε όλη τη σήψη του συστήματος της μεταπολίτευσης και που το έλλειμμα δημοκρατίας, ειδικά μετά την επιβολή των μνημονίων βάζει τον κάθε Έλληνα απέναντι στη δημοκρατική του ευθύνη.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς το Συνέδριο του ιστορικού συνδικαλιστικού οργάνου, της ΟΛΜΕ, να διατυπώσει μια συγκεκριμένη και καθαρή θέση. Να υπερασπιστούμε το δημοκρατικό μας δικαίωμα να κρίνουμε στους συλλόγους διδασκόντων το συνάδελφο που ανάμεσα σε ίσους θα συντονίζει και θα διευκολύνει τις συλλογικές διεργασίες σε ένα Σύλλογο, κυρίαρχο όργανο σε όλα τα θέματα που αφορούν τη λειτουργία του σχολείου. Ποιον συνάδελφο;

Εμείς οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί που διδάσκουμε, οργανώνουμε προγράμματα, που διαπαιδαγωγούμε τους μαθητές μας και συνοδοιπορούμε μαζί τους στην πορεία τους προς το αύριο, που τους στηρίζουμε ψυχολογικά, γνωρίζουμε το συνάδελφο εκείνον που ενισχύει το παιδαγωγικό κλίμα, γιατί είναι ένας από μας και τον ζούμε, με ποιες παιδαγωγικές αρχές συμπεριφέρεται και ποιες παιδαγωγικές αξίες περνά στα παιδιά που διδάσκει. Το συνάδελφο που στην καθημερινή του πράξη σέβεται τον κάθε ισότιμο με αυτόν συνάδελφο, αναγνωρίζει τη μοναδικότητα και τη διαφορετικότητά του. Αυτόν που μπορεί με δημοκρατικά υπεύθυνο τρόπο να διαχειρίζεται κρίσεις και κυρίως με το παράδειγμά του έχει αποδείξει ότι νοιάζεται για ένα σχολείο που αγκαλιάζει όλους τους μαθητές και όλη τη γνώση, που με υψηλό δημοκρατικό φρόνημα δεν κάνει κατάχρηση εξουσίας, ενσκήπτοντας παράλληλα στα καθημερινά προβλήματα του σχολείου, από το μαθητή που έχει οικογενειακά προβλήματα μέχρι το συνάδελφο που μετακινείται από το ένα σχολείο στο άλλο. Με το συνάδελφο που ως διευθυντής δεν παίζει με τη μεθοδευμένη ανισότητα, ανάμεσα σε ομάδες συμφερόντων.

Εδώ, από ένα συνέδριο, πρέπει επιτέλους να πούμε ότι το σχολείο δεν είναι μια αποστεωμένη, άτεγκτη επιχείρηση που κάποιο στέλεχος με σπουδές στη γραφειοκρατία της θα τη διοικήσει- ‘αιώνια’ και όχι με θητεία- σκληρά και άτεγκτα σαν επαίων από πάνω. Και που δε θα επιτρέψει στον εαυτό του να γίνει εντολοδόχος της αξιολόγησης-χειραγώγησης, σαν αυτή που ζήσαμε, ως προθάλαμο της διαθεσιμότητας.

Όχι, συνάδελφοι, το έδειχνε τόσα χρόνια η διαδικασία επιλογής των υποδιευθυντών, το σχολείο είναι ζωντανός οργανισμός, απρόβλεπτος που δε διοικείται υπό την αυθεντία του ενός. Στο σχολείο δε χωρά ο αυταρχισμός, ούτε η αλαζονεία κανενός, καριερίστα, που ίσως κάποτε μπορεί και να αγόρασε, στη φάμπρικα της εμπορευματοποίησης των δύσκολα να ελεγχτούν προσόντων, τις περγαμηνές του.

Όπως δε χωρά ο φασισμός στα σχολεία. Και έχουν μεγάλη ευθύνη οι παρατάξεις που δεν παίρνουν καθαρά και ξάστερα θέση, (καταγράφηκε στη δική μας ΕΛΜΕ), ενάντια στο ναζιστικό κι εγκληματικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Γιατί; Γιατί μεγαλώνουμε παιδιά, γιατί διαπαιδαγωγούμε τους πολίτες του αύριο. Σ’ αυτά τα παιδιά για να μην ξαναζήσει η χώρα την παρακμή των αξιών, χρωστάμε ένα άλλο σχολείο, με πρόγραμμα σπουδών που θα βασίζεται στις βασικές γνώσεις των επιστημών με χαρακτηριστικά διεπιστημονικότητας και στοιχεία απόκτησης δεξιοτήτων που θα τους βοηθούν να γίνουν κριτικά σκεπτόμενοι. Κι επειδή ακούστηκε εδώ, να συμφωνήσουμε τι σημαίνει σχολείο της ήσσονος προσπάθειας; Αυτό που δεν απαιτεί τη χειραγώγηση από τα ιδιωτικά εδραιωμένα συμφέροντα; Αυτά που αφαιμάσσουν την ελληνική οικογένεια με τις ευλογίες της υπέρογκης ύλης; Είναι οι εξετάσεις που εδραιώνουν τη γνώση; Τότε γιατί οι μαθητές μας δε θυμούνται και πολλά ή σχεδόν τίποτα την επομένη κιόλας των εξετάσεων;

Σε αυτό το σχολείο, επειδή η δημοκρατία είναι μια μεγάλη πράξη τόλμης και ευθύνης, ν’ αφήσουμε έξω από την πόρτα του σχολείου τον αναχρονισμό. Να θωρακίσουμε τις αντιστάσεις και το δημοκρατικό τους κριτήριο. Να πώς θα πούνε όχι στη μισαλλοδοξία και το φασισμό.

Ας μην εμφιλοχωρήσει ένας αναχρονισμός, που οδηγεί στη νομιμοποίηση των φασιστών. Όσο δεν καλλιεργούμε τη σκέψη των μαθητών, ώστε να γίνει ικανή να αποδομεί την υποτίμηση των συνανθρώπων τους, δεν επιτρέπουμε το πέταγμα του νου τους σε ελεύθερες κοινωνίες του αύριο. Πρέπει να διεκδικούμε την ποιότητα της εκπαίδευσης για τα δικαιώματα και την ισότητα των μορφωτικών ευκαιριών όλων των μαθητών. Με αύξηση των δαπανών για την Παιδεία, μαζικούς μόνιμους διορισμούς, βελτίωση των όρων και των συνθηκών άσκησης του παιδαγωγικού έργου, εκσυγχρονισμό προγραμμάτων σπουδών, σχολικών βιβλίων και διδακτικών μεθόδων, αντισταθμιστικά μέτρα στήριξης των μαθητών, στελέχωση των σχολείων με το απαραίτητο διοικητικό και επιστημονικό προσωπικό.

Αν θέλουμε μαθητές σε ένα σχολείο που να μην το απαξιώνουν και το υποτιμούν. Και να έχουμε συνεχώς στο νου ότι απευθυνόμαστε σε μαθητές που παρακολουθούν survivor και σερφάρουν στο διαδίκτυο, γι’ αυτό πρέπει να βρούμε τη γλώσσα που θα τους αγγίξει, κι αυτή δεν είναι η γλώσσα της δεκαετίας του ’50, με αναχρονιστικά πισωγυρίσματα.

Να παραδεχτούμε ότι τόσα χρόνια δεν τολμήσαμε να αλλάξουμε πράγματα. Να το πούμε ότι ο προσανατολισμός, η ζεύξη του σχολείου στις εξετάσεις, υπερασπίζεται εδραιωμένα συμφέροντα, ιδιωτικού οικονομικού ενδιαφέροντος, και όχι των μαθητών;

Ο στόχος μας, να διαπαιδαγωγήσουμε νέους πολίτες που τολμούν να σκέφτονται, εκπαιδεύοντάς τους και μέσα από τις μαθητικές κοινότητες υπεύθυνα να οργανώνονται, να έχουν λόγο στο τι θέλουν να πράξουν, δημιουργικά να αναλαμβάνουν ευθύνες, να συναποφασίζουμε μαζί τους. Ώστε ο νέος να διδάσκεται μέσα από το βίωμα ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος για την ψήφο του, ότι έχει ευθύνη να μην επιτρέψει στον εαυτό του να αποτελέσει ακατέργαστη μάζα.

Ώστε κανείς να μη μιλά στο όνομά του γι’ αυτόν, χωρίς αυτόν.

Advertisements